Dienstencentrum ‘t Klavertje werd in 1991 opgericht en bestaat ondertussen 30 jaar!

1991-2021…

In 1991 was de erkenning voor dagcentrum ‘t Klavertje een feit. Het dagcentrum startte in een voormalig café met feestzaal in de Groenstraat in Houthalen met 6 deelnemers en 7 personeelsleden. Nu in 2021, 30 jaar later, is ‘t Klavertje uitgegroeid tot een groot dienstencentrum met 100 personeelsleden en 180 deelnemers en bewoners. Lieve Henraat, begeleidster van het eerste uur en nog steeds een vaste waarde, neemt ons mee naar verhalen van toen en wat er in die 30 jaar allemaal veranderd is. Veel leesplezier!

Vanuit de vzw Mensen voor Mensen, gegroeid uit KVG, was het idee ontstaan om een dagcentrum op te richten voor mensen met een fysieke beperking omdat daar destijds weinig of geen opvang voor was. Door de vele vrijwilligers van het eerste uur is dit ook gelukt. De vzw kocht een huis aan in de Groenstraat in Houthalen, waar de opvang van volwassen mensen met een fysieke beperking kon doorgaan. Eerst op vrijwillige basis en vanaf 1991 dus officieel. Toen was de erkenning een feit. Er werden de noodzakelijke verbouwingen doorgevoerd, deze konden gebeuren dankzij de vele acties die de vzw organiseerde en dankzij de geldelijke steunen links en rechts. Wat een tijd was dat.

Aanvankelijk hadden we maar 6 ‘gasten’, want toen werd er nog niet gesproken van deelnemers. En nu na 30 jaar zijn Linda, Peter en Rita nog steeds aanwezig binnen ’t Klavertje. Ook bij het personeel kunnen we nog steeds rekenen op de mensen van de eerste lichting; Marina, Hilde V, Myriam en Lieve. En Eddy en Alex zijn nog actief binnen het ruimere kader, namelijk binnen vzw Stijn.

Als ik denk aan die beginjaren, komt me plots ‘Molly’ voor de geest. Dat was ons eerste busje, een afgedankte buurtbus, die wij aangekocht hadden om bij ons haar laatste memorabele tijd door te brengen. Het was zeker memorabel, en ook niet altijd fijn eigenlijk. Achteraf gezien, ja, dan kan je er mee lachen maar niet als je met een bus vol rolstoelen in panne viel op een druk kruispunt in Genk centrum. En dit wel te verstaan was niet in het GSM tijdperk. De deuren van de bus werden bij momenten ook dicht gehouden door spanriemen. Dit was voor alle duidelijkheid ook niet het tijdperk van de preventie adviseur J. Er was ook geen lift maar ijzeren platen die we neerlegden en waarlangs de rolstoelen omhoog werden geduwd. En toen had bijlange nog niet iedereen een elektrische rolstoel. Maar ja, dit deed je gewoon, zelfs als je enkele maanden zwanger was, want het privilege om  dadelijk thuis te blijven bij zwangerschap is er ook later pas gekomen. Maar toch was dit een leuke tijd.

Ook denk ik in die beginjaren graag terug aan het leger, 8ste Linie in Leopoldsburg als ik me goed herinner, zij hadden het peterschap over het Klavertje en zorgde voor geldelijke steun en animatie. Ze kwamen ook soms op bezoek met een heel gevolg van jonge soldaatjes. Dit vonden Peter en Rina altijd geweldig.  Ook met sinterklaas kwam de sint en de pieten vanuit het leger ons bezoeken. Zeer fijn was dat. En jaarlijks werden we uitgenodigd in Leopoldsburg, soms voor de ontgroening van de jonge soldaatjes, soms bij andere gelegenheden. Dit ging dan gepaard met lekker eten, voor de gasten met hun ouders, het  personeel en de mensen van de vzw. In de legerlokalen was het wel niet altijd rolstoelvriendelijk en met trekken en sleuren moesten we ons behelpen, maar het ging en iedereen was er om mee te helpen. Ook in de piepkleine toiletruimtes was het vaak zwoegen. Het waren toch steeds  gezellige bijeenkomsten. De groep hing goed aan elkaar, dat zag je ook tijdens de klavertjesfeesten. Dan stond er een tent langs het huis in de Groenstraat, toen nog een open plek, en bleven we steevast tot de late uurtjes plakken.

Ook de jaarlijks terugkerende schaatsmomenten in Geel waren legendarisch, al was  het misschien meer te doen om het grote aantal gratis koffiekoeken die we na de schaatspartij kregen. Met velen kwamen ze toen van overal afgezakt naar Geel.

Het waren fijne tijden met misschien niet zo veel regels als tegenwoordig maar wel met veel goesting en inzet van iedereen. Ook al was het niet altijd even gemakkelijk, we maakten wel dat het lukte. Gelukkig zijn op dat vlak de tijden veranderd en is alles tegenwoordig meer toegankelijk en aangepast. Ook al zijn er nu misschien meer regeltjes en dingen waar je moet rekening mee houden, en is niet alles zo vanzelfsprekend meer, omdat je langs meer poortjes moet passeren om iets te mogen en te kunnen doen, toch blijft het fijn werken. En gelukkig zijn er nu ook meer diensten waar je nu dan wel terecht kan en waar je op kan tellen om die dingen te helpen waarmaken wat vroeger niet lukte. Het zijn andere tijden met veel meer mogelijkheden nu, gelukkig maar. Maar het menselijke, het gezellige, het hartelijke karakter van vroeger is gebleven, het blijft een handelsmerk van ’t Klavertje en dat is mooi.

 

We begonnen klein en al snel groeide ’t Klavertje. Zo kwam in ’97 in Beringen de Botermijn erbij, deels ontstaan vanuit de comavereniging, toen dus ook enkel voor mensen met een NAH. In 1998 kwam vzw Stijn in het leven waarvan ook ’t Klavertje deel ging uitmaken. Er kwam ook snel de noodzaak om te wonen, dus werd de woonvorm Laekerveld opgericht, in 2004 het eerste deel, en in 2007 het tweede deel. Deze snelle realisatie was voor een groot deel te danken aan de goed draaiende vriendenkring en Raad van Bestuur destijds. Het dienstencentrum Klavertje werd dan een feit. En het dagcentrum veranderde dan maar van naam en werd De Heuf. Dat uitbreiden lukte aardig dus werd er verder gedaan en kwam de Werkmix in 2011 tot stand, een werkatelier in Zonhoven. In Paal werd in 2013 een nieuwe woonvorm gestart, Beukenveld. Het huis in de Groenstraat had zijn dienst bewezen maar voldeed niet meer en de nood aan een nieuw dagcentrum was er. Zo was er in 2018  de opening van De Piste, een nieuw en groot dagcentrum en dus werd het huis in de Groenstraat, waar het allemaal ooit begon, verkocht.

 

 

We zijn 30 jaar verder en het volgende project, de woonvorm in Genk, Hogerveld, is op 15 maart geopend. Wat een bruisend en goed draaiend dienstencentrum is ’t Klavertje geworden.

 

De anekdotes en verhalen van de eerste jaren vergeten we niet, maar we zijn blij dat we na 30 jaar nog steeds leuke anekdotes en verhalen maken. En dankzij de vele vrijwilligers en stagiaires kunnen we een goede werking bieden aan al onze deelnemers, in de dagcentra, de woonvormen, maar ook via begeleid werk dankzij @Work, of in ons kunstatelier Uiter@art. We stellen het ‘goed voelen’ van onze deelnemers voorop, en vinden het heel belangrijk dat ze zelfbeslissingsrecht hebben. Dit gaat over hoeveel dagen ze in welk dagcentrum willen werken, tot kiezen wat ze willen eten. We hebben een soort van cafetaria nu waar de deelnemers elke dag de keuze hebben uit verschillende gerechten. De tevredenheid liegt er niet om dat dit door iedereen wordt geapprecieerd. We houden de communicatie ook altijd open en dit werkt wel.

Covid-19 gooit heel wat roet in het eten en maakt dat onze werking op een laag pitje draait momenteel. Wij werken in bubbels en ontsmetten meer dan ons lief is. We dienen ons noodgedwongen vooral in huis bezig te houden. Maar tot nu toe hebben we dit vrij goed gedaan en zijn we gespaard gebleven van erge ziektes of overlijdens. Ondertussen zijn we gevaccineerd, wat al een grote stap vooruit is. Toch kijken we uit naar het moment dat we terug een relatief normale werking zullen hebben, dat we terug activiteiten buitenshuis mogen doen, dat we een terrasje mogen doen…. En dat we ons 30 jarig bestaan mogen vieren. Want dit staat dit najaar zeker op ons programma. Ik ben in ieder geval fier dat ik na 30 jaar nog deel uitmaak van ’t Klavertje.

 

Lieve Henraat
Begeleidster dagcentrum De Piste